Çağlayan Kent Ergönül

Ertuğrul Özkök’ün 19 Temmuz 2008 tarihli köşe yazısından bir satır bu: 'Araya hayat girdi.'

Yazıda, Sardunya tatili için bavulunu hazırlarken gözünde canlanan eski bir hayalinden bahsediyor Özkök. Geçmişte 12-13 metrelik bir tekne satın alarak denize açılmayı isteyen yazar, bu hayaline öyle sıkı sarılmış ki, bir alışverişi sırasında tam da bir yelkenciye yakışır altın sarısı düğmeli beyaz bir ceket satın almış. Bu yetmemiş; New York’ta bulunduğu bir sırada bir de beyaz pantolon bulmuş yelkenci ceketiyle uyumlu...

Gel zaman git zaman, işlerden başını kaldıramamış Özkök. Değil bir tekne satın almak, o tekneyle ilgilenecek zamanı dahi satın alamamış yaşamından.

Altın sarısı düğmeli beyaz ceketi ve pantolonu dolapları beklemiş yıllarca.

Çünkü araya hayat girmiş...

Yıllar evvel çok sevdiğim dostum Kanat Atkaya buna benzer bir hikaye anlatmıştı. Adamın biri yazar olmak istermiş. ‘Önce şu okul bitsin ondan sonra mutlaka yazacağım’ demiş kendine. Sonra evlenmiş, çoluk çocuğa karışmış; ‘şu çocuklar hayırlısı ile yetişsin, sonra mutlaka yazacağım’ demiş. Aradan yıllar geçmiş, emekli olmuş, çocuklar evlenmiş, kendi hayatlarını kurmuşlar. Artık yazar olmak isteyen kahramanın önünde hiçbir engel kalmamış. Bir tepede kendine göre bir emeklilik evi yapmış, en üst katını da kendisine yazı odası... İçinde bir yazı masası, üzerinde bir daktilo... Tam da ilk tuşa bastığı esnada bir sivrisinek vızıldamaya başlamış odanın içerisinde. ‘Ahh’ demiş, ‘şu sivrisinek olmasaydı kesin yazacaktım’...

Daktilo yıllar içinde pas tutmuş.

Araya hayat girmiş...

Hayallerimizin hepsi hayata dair iken, nasıl olur da hayallerimizle aramıza hayat girer...

Son derece zorlu koşullarda yıllarca haber peşinde koşan, hatta ve hatta neredeyse ülkenin gündemini yöneten bir gazeteci, nasıl olur da bir yelken çekecek zamanı yönetemeyecek hale gelir... 

En büyük hayali sadece yazmak olan bir insan, nasıl olur da bir sivrisineğe teslim olur...

Hayatı ‘öteki’ hayatımızla bloke ediyoruz...

O bir başka hayatta, ertesi günün büyük gazete manşetleri, kazanılacak yeni müşteriler, kazası belasız tamamlanacak işler, çocukların okul taksitleri, hastalıkları, okulları, mürüvetleri gibi hedeflerle besleniyor, onlara sanki birer hayal’miş’ gibi muamele ediyoruz.

Balık tutmak, yazı yazmak, tekneyle denize açılmak gibi hakikatli hayallerimiz ise sivrisineklerin o hiç susmayan vızıltıları ile sürekli erteleniyor.

Bırakın uzun boylu hayalleri; ruhumuzu ısıtan, yaşamımıza anlam katan bir avuç insanı o öteki hayatın kuruları ile birlikte yakmıyor muyuz yaş yaş?..

İrlandalı yazar George Bernard Shaw der ki,  “yapamayan eleştirir.”

Şimdi benim bu satırlarım da biraz o hesap oldu.  Herkes gibi hedeflerimle hayallerimi birbirine karıştırdığım bir düzen içerisinde yaşayıp gidiyorum. Yine de arada küçük es’ler vererek hayallerimi kendime hatırlatmayı başaran şanslı azınlığın bir parçasıyım. Neticede bu hayatın debriyajı da, freni de, gazı da bizim ayaklarımızın altında.

Ne hayaller ne de yaşama anlam katan insanlar “şimdi işim var” diyerek ertelenmeye müsaittir. Arada biraz vites küçültüp, yazacak bir daktilo, açacak bir yelken edinmek gerekir. Bir soluk alıp, hal hatır sormak lazım gelir.

Ya da hayat araya girer, bildiğini okur...